Kolejna próba przełamania poziomu oporu 1,1260 (górna linia Wstęg Bollingera na wykresie dziennym) zakończyła się niepowodzeniem: kupujący ponownie wycofali się w okolice 1,11, co świadczy o kruchości długich pozycji. Kolejne dane makroekonomiczne sprzyjają amerykańskiej walucie. Tym razem pozytywny impuls dla dolara przyniósł raport o inflacji CPI.

Przypomnijmy, że podobna sytuacja miała miejsce w ubiegłym tygodniu. W reakcji na wyniki wyborów śródokresowych dolar osłabił się na szerokim rynku, w tym wobec euro. Kupującym EUR/USD udało się osiągnąć najwyższy od pięciu tygodni poziom cenowy – 1,1274. Jednak zaledwie dwa dni później sprzedający odrobili straty dzięki dość silnym danym z amerykańskiego rynku pracy (poza rolnictwem – tzw. nonfarm payrolls) za październik.

Poniedziałkowa sesja ponownie przyniosła przewagę kupującym euro. Łagodniejszy ton wypowiedzi Donalda Trumpa w sprawie perspektyw dyplomatycznego zakończenia konfliktu na Bliskim Wschodzie poprawił nastroje inwestorów i zwiększył popyt na aktywa ryzykowne. Kurs EUR/USD wzrósł do lokalnego szczytu 1,1252.

Jednak jak widać, długie pozycje na parze EUR/USD są bardzo niepewne. Nawet wskaźnik CPI (z wyłączeniem niektórych składników rocznych) zepchnął notowania z powrotem do przedziału 1,1130–1,1260, w którym para porusza się już szósty tydzień z rzędu. Reakcja inwestorów nie była jednak przesadnie emocjonalna – wręcz przeciwnie. Dolar umacnia się w obliczu rosnących oczekiwań co do bardziej "jastrzębiej" polityki Rezerwy Federalnej. Po publikacji danych prawdopodobieństwo podwyżki stóp procentowych o 25 punktów bazowych w grudniu wzrosło do 90% (przy 10-procentowej szansie na podwyżkę o 50 punktów bazowych). Co więcej, inwestorzy oceniają obecnie możliwość dalszego zacieśniania polityki pieniężnej na początku przyszłego roku (w styczniu lub marcu) mniej więcej pół na pół.

Innymi słowy, raport o inflacji znacząco wzmocnił dolara. W przeciwieństwie do doniesień politycznych czy geopolitycznych dane makroekonomiczne stanowią bardziej stabilny fundament dla aprecjacji amerykańskiej waluty, ponieważ mają bezpośredni wpływ na oczekiwania rynku dotyczące polityki monetarnej. Choć wydarzenia polityczne mogą wywoływać dość silne, lecz krótkotrwałe impulsy cenowe, rosnące oczekiwania co do bardziej "jastrzębiej" polityki Fed sprzyjają dolarowi w dłuższej perspektywie.

Wróćmy jednak do październikowego wskaźnika CPI. Warto przypomnieć, że tegoroczny raport jest "niepełny" ze względu na ubiegłoroczne zawieszenie działalności administracji rządowej (tzw. shutdown). W październiku 2025 roku amerykański Urząd Statystyki Pracy (BLS) nie gromadził danych niezbędnych do obliczenia większości składników koszyka CPI z powodu braku finansowania. W rezultacie obecnie brakuje podstawy statystycznej do wyliczenia wskaźników inflacji w ujęciu rocznym. Nie podważa to jednak znaczenia najnowszych odczytów miesięcznych.

Z jednej strony, inflacja konsumencka w październiku nie przyspieszyła, choć jej poziom okazał się wyższy od prognoz większości analityków. Główny wskaźnik CPI wzrósł o 0,4% (po wzroście o 0,6% we wrześniu), podczas gdy prognozowano 0,3%. Z kolei bazowy wskaźnik CPI (z wyłączeniem cen energii i żywności) wzrósł o 0,3% już trzeci miesiąc z rzędu, podczas gdy eksperci spodziewali się wyhamowania do 0,2%. Dla inwestorów stawiających na wzrost wartości dolara jest to kluczowy sygnał: oczekiwane schłodzenie inflacji bazowej nie nastąpiło mimo spowolnienia głównego wskaźnika CPI.

Bliższa analiza październikowego raportu wyjaśnia, dlaczego inflacja bazowa nie spadła. Przykładowo, koszty mieszkaniowe wzrosły o 0,3%, odpowiadając za około 30% całkowitego wzrostu CPI w tym miesiącu. Ceny żywności wzrosły o 0,5%, a energii — o 0,7% (dla porównania, we wrześniu ceny energii skoczyły o 5,2%). Choć wpływ cen energii na inflację wyraźnie osłabł, presja cenowa nadal się utrzymuje.

Szczególnie wymowna jest w tym kontekście dynamika poszczególnych składników inflacji bazowej. Wzrost cen w kategorii rekreacji i rozrywki przyspieszył z 0,5% do 0,8%, a w sektorze opieki medycznej – z 0,1% do 0,3%. Koszty ubezpieczeń komunikacyjnych wzrosły o 0,7%, a usług szpitalnych – o 0,8%. Nawet spadek cen samochodów używanych (o 1,2%) nie wystarczył, aby bazowy wskaźnik CPI wykazał oczekiwaną tendencję spadkową.

Innymi słowy, problem inflacji w USA wykracza daleko poza sektor energetyczny. Co istotne, presja cenowa utrzymuje się w sektorze usług, gdzie niższe ceny ropy naftowej niekoniecznie przekładają się na wolniejszy wzrost inflacji.

Jednocześnie raport dotyczący wskaźnika CPI należy rozpatrywać w kontekście innych niedawnych danych makroekonomicznych. W szczególności, dość silne październikowe dane z amerykańskiego rynku pracy (poza rolnictwem) stworzyły już grunt pod bardziej "jastrzębie" oczekiwania. Zestawienie tych danych sugeruje, że amerykański rynek pracy pozostaje odporny, a wzrost płac wciąż napędza popyt konsumpcyjny. Ostatnie wskaźniki ISM również przemawiają za dalszym zacieśnianiem polityki pieniężnej: indeks dla sektora przemysłowego wzrósł do 55,5 pkt, natomiast wskaźnik dla sektora usług nieznacznie spadł do 54,5 pkt, pozostając jednak w strefie ekspansji. Składowe cenowe w tych raportach utrzymały się na wysokich poziomach – odpowiednio 75,2 pkt oraz 73,0 pkt – co wskazuje, że amerykańskie przedsiębiorstwa wciąż mierzą się z rosnącymi kosztami, które mogą przerzucać na konsumentów.

Podsumowując, gospodarka USA wykazuje solidny wzrost (PKB Stanów Zjednoczonych wzrósł w trzecim kwartale o 3,4%), co pozwala Rezerwie Federalnej skupić się na walce z inflacją.

W efekcie dolar amerykański zyskał kolejny, wyraźny impuls do umocnienia. Ewentualne porozumienie między Waszyngtonem a Teheranem mogłoby w dłuższej perspektywie ograniczyć presję inflacyjną wynikającą z wysokich cen energii. Same deklaracje dyplomatyczne nie wystarczą jednak, by osłabić popyt konsumencki czy zahamować wzrost cen usług. Tymczasem to właśnie te czynniki, jak ponownie pokazały najnowsze dane, w dużej mierze decydują o utrzymywaniu się presji inflacyjnej w USA.

Jeśli chodzi o decyzje handlowe na EUR/USD, warto pamiętać, że mimo spadkowego impulsu, para nadal porusza się w przedziale 1,1130–1,1260, w którym pozostaje już od sześciu tygodni. Otwieranie krótkich pozycji w pobliżu dolnej granicy tego zakresu niesie ze sobą takie samo ryzyko jak zajmowanie długich pozycji w okolicach jego górnej granicy. Dlatego też krótkie pozycje warto rozważać dopiero wtedy, gdy niedźwiedzie przełamią wsparcie na poziomie 1,1130 i zamkną notowania poniżej tej wartości. Do tego czasu obecny ruch spadkowy należy postrzegać raczej w kontekście przedłużającego się trendu bocznego niż jako początek trwałego trendu spadkowego.