Euro i funt zyskały po opublikowaniu danych z USA, które pokazały silny wzrost, ale bez nieprzyjemnych niespodzianek inflacyjnych. Logika jest prosta: mocny PKB zwykle wzmacnia dolara, bo podnosi prawdopodobieństwo zacieśniania polityki przez Fed. Tym razem jednak wzrost gospodarczy szedł w parze z odczytem cenowym zgodnym z oczekiwaniami — i to powstrzymało dolara przed dalszym umocnieniem.

Zacznijmy od wzrostu gospodarczego. W III kwartale PKB USA wzrósł o 3,4% w ujęciu rocznym – po wzroście o 2,2% w II kwartale – co stanowi najszybsze tempo od roku i wynik powyżej mediany prognoz ekonomistów. Głównym motorem ekspansji były inwestycje przedsiębiorstw, które wzrosły o 12,7%, co stanowi najlepszy rezultat od 2020 roku. Nakłady na wyposażenie przyczyniły się do wzrostu w skali niespotykanej od 2011 roku (pomijając okres odbudowy po pandemii). Znaczna część tych wydatków inwestycyjnych wiąże się z infrastrukturą dla AI, choć inwestycje objęły również inne kategorie.

Wydatki gospodarstw domowych wspierały gospodarkę, choć w mniejszym stopniu. Konsumpcja prywatna wzrosła o 3,8% – już drugi kwartał z rzędu – mimo że inflacja uszczuplała płace realne, a nastroje konsumentów pozostawały na niskim poziomie. Zmiana zapasów dodała do wzrostu 1,6 punktu procentowego. Czynnikami hamującymi były natomiast: eksport netto (który obniżył wynik o 3,3 punktu procentowego na skutek gwałtownego wzrostu importu sprzętu dla centrów danych oraz wcześniejszych dostaw towarów przed wprowadzeniem ceł) oraz sektor mieszkaniowy, na który negatywnie wpływa poziom oprocentowania kredytów hipotecznych, zbliżający się ostatnio do 7,5%.

Teraz o cenach — i to one miały kluczowe znaczenie dla walut. Preferowany przez Fed wskaźnik inflacji PCE wzrósł we wrześniu o 0,5% m/m — najszybciej od marca — natomiast bazowy PCE (bez żywności i energii) zyskał 0,3% m/m, zgodnie z oczekiwaniami (wcześniej 0,2%). Oba odczyty zrównały się z prognozami. Innymi słowy, presja cen wzrosła, ale nie przekroczyła oczekiwań rynku, więc nie dała dodatkowego argumentu za bardziej agresywnym stanowiskiem Fed. Na poziomie rocznym bazowy PCE wciąż jest podwyższony — ok. 3,6% r/r wobec celu 2% — dlatego rynek wciąż uwzględnia w swoich wycenach grudniową podwyżkę stóp procentowych, jednak nie było powodów, by zwiększać prawdopodobieństwo takiego scenariusza.

W raporcie widać też słabszy obraz konsumenta niż sugeruje nagłówek PKB. Realne wydatki konsumpcyjne we wrześniu pozostały w zasadzie na niezmienionym poziomie po silnym wzroście w poprzednim miesiącu — gospodarstwa domowe ograniczały zakupy samochodów i dóbr trwałych. Realny dochód do dyspozycji spadł po raz pierwszy od kwietnia, a stopa oszczędności osobistych obniżyła się do 3,8% — najniżej od końca 2022 r. To niewygodny sygnał dla dolara, bo pokazuje, że wzrost opiera się na ograniczonym buforze.

W efekcie Fed stoi przed mieszanym obrazem. Kevin Warsh podkreślił siłę gospodarki i zobowiązanie Fed do zduszenia inflacji, wskazując na odporną konsumpcję, silną produktywność i wysokie inwestycje biznesowe. Fed utrzymał stopy bez zmian, a inwestorzy wciąż oczekują podwyżki w grudniu. To tłumaczy, dlaczego euro i funt odzyskały część strat: dolar zyskał potwierdzenie fundamentalnej siły amerykańskiej gospodarki, jednak nie pojawiły się nowe przesłanki uzasadniające zmianę polityki, zaś słabsze dochody konsumentów wzbudziły wątpliwości co do trwałości popytu.

Waluty europejskie mogły skorzystać na każdym neutralnym sygnale płynącym z USA. Kupujący euro i funta wyczekiwali momentu wyhamowania wzrostów dolara; ich założenia okazały się słuszne, gdyż amerykańska waluta nie zdołała odzyskać impetu.

Oczekuję, że euro i funt utrzymają umiarkowane odbicie w najbliższych dniach, pod warunkiem że amerykańskie dane cenowe nie przyniosą niespodzianek. Utrzymanie tego rajdu będzie jednak trudne: podstawowy scenariusz to podwyżka Fed w grudniu, a droga energia może ponownie podkręcić presję inflacyjną.

Jeśli chodzi o sytuację techniczną pary EUR/USD, najbliższym zadaniem dla kupujących jest odzyskanie poziomu 1,1195. Pozwoliłoby to na przetestowanie poziomu 1,1210, a następnie 1,1230, choć przebicie się powyżej tych wartości bez wsparcia ze strony dużych graczy byłoby trudne. W przypadku spadków warto obserwować zainteresowanie kupnem w okolicach 1,1130. Jeśli ten poziom nie wytrzyma, należy poczekać na przełamanie wsparcia 1,1110 lub rozważyć zajęcie długich pozycji bliżej poziomu 1,1080.

W odniesieniu do pary GBP/USD, kupujący muszą pokonać najbliższy opór na poziomie 1,3405, aby móc celować w 1,3435. Przełamanie tego poziomu otworzyłoby drogę w stronę 1,3465. Z kolei po stronie sprzedających, niedźwiedzie będą próbowały przejąć kontrolę w okolicach 1,3365. Spadek poniżej tego poziomu sprowadziłby kurs GBP/USD do 1,3330, co mogłoby otworzyć drogę w kierunku 1,3295.